เอาละและก็เข้าสู่  ช่วงก่อนเข้า มอปลาย

(ที่เพื่อนๆในชั้นเรียน มันกำลังรออ่านกันอยู่ เสือกจิงๆ เรื่องชาวบ้านเนี่ย)

ผมไม่ได้เป็นนักศึกษาสามัญกับเค้าหรอกนะ my daddy ส่งกระผมเข้ามา

ในเมืองกรุง(กทม) ไม่รู้เพื่ออะไร ผมได้มาศึกษาอยู่ ในโรงเรียนช่างชื่อว่า

Donbosco Technical School (ดอนบอสโก) มันเป็นโรงเรียนช่าง

ที่เป็นคาทอลิค ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียน Saint Dominic (เซนต์ ดอมินิค)

โรงเรียนอยู่แถวๆ มักกะสัน แต่เชื่อไหมคับ บ้านที่ผมพักอาศัยอยู่ มันอยู่ถึง

ปากเกร็ด จังหวัดปทุมธานี ซึ่งขอบอกว่า โคตรไกลมาก กระผมต้องกระเสือก

กระสนตัวเอง ตื่นตี 5 ทุกวัน เพื่ออาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียน รถออกตอน

6 โมงเช้า ถึงโรงเรียนก็ 7 โมง แหละที่สำคัญ โรงเรียนมันเรียน 6 วัน

หยุดวันอาทิตย์วันเดียว (โอ้พระเจ้า จอร์จ ดับเบิ้ลยู บุช) ทำไงได้ดันหลวมตัว

มาเรียนแล้ว เราก็ร่ำเรียนไป  ผมได้ความรู้ใหม่หลายอย่างเลย จากที่นี่

อาทิเช่น  1. ผมได้รู้ว่า คอมพิวเตอร์ แมคอินทอช หรือ ไอแมคในปัจจุบัน

               มันไม่มีคลิกขวา (เด๋วนี้มีแล้ว อยากได้ด้วย)

           2. ผมได้รู้ว่า กระดาษมันมีหลายชนิด หลายขนาด ทั้งกระดาษเคมี

               กระดาษอาร์ตมัน กระดาษบรุ๊ป ฯลฯ เป็นพันๆ ชนิด

           3. ผมสามารถบอกความหนาของกระดาษได้ด้วยปลายนิ้ว

           4. ผมสามารถนับกระดาษด้วยความเร็วสูงสุด

           5. ผมรู้จัก เกมส์ RAGNAROK

           6. ผมรู้จักเส้นทางใน กทม เยอะขึ้น

           7. ผมพูดกับชาวต่างชาติเป็นภาษา อังกฤษ ได้พอถูไถ

ที่ผมกล่าวมาทั่งหมด มันเป็นประสบณ์การชีวิตในวัยเรียน

ผมได้มาศึกษาโรงเรียนช่างนี้  ช่างที่ผมได้เป็นนั้นคือช่างพิมพ์ นั้นแหละครับ

ทำให้ผมได้รู้จักกระดาษมากมายก่ายกอง

วันนึงผมมีเวรต้องไปเย็บเล่ม เกิดอุบัติเหตุ เครื่องเย็บเล่มมันมาเย็บเข้าที่นิ้วผม

ทำให้เนื้อตรงนิ้วชี้ ของผมหลุดหายไป และเลือดก็ค่อยๆ พุ่งปรี๊ดดออกมา

และผมวิ่งเข้าไปหา อาจารย์ที่ห้องพัก อาจารย์เห็นเข้า พี่แกล้วงของใน

ลิ้นชักโต๊ะทำงานแก มันคือ   ผ้าอนามัยแบบมีปีก !! แล้วแกก็มาห่อนิ้วผม

แล้วให้ผมชูนิ้วขึ้นฟ้า แหละนั่งวินมอไซค์ ไปเย็บแผลที่โรงบาล จนเสร็จเรื่อง

ที่ผมตกใจนะคือ แกเอาผ้าอนามัยมาจากไหนวะ?

ในเมื่อโรงเรียนนี้มันโรงเรียนชายล้วน !! (แปลกใจจริงๆ)

และยังมีเหตุการณ์ อีกสารพัดสารเพตามๆ มา  โดนโรงเรียนช่างอื่นไล่ตี

จนต้องวิ่งหนี่หัวซุกหัวซุน โดนโรงเรียนอริ เอาขวดโซดามาเขย่าแล้วโยนหน้า

หน้าโรงเรียน บาดเจ็บกันไป  พอมีโอกาสได้กลับบ้านนอก และเล่าเหตุการณ์

ที่เกิดขึ้น ให้คุณบิดา มารดาฟัง ท่านจึงตัดสินใจให้ลาออกแล้วมาอยู่บ้านนอก

เหมือนเดิมดีกว่า เรียนสามัญเหมือนกับคนอื่นเค้า

และแล้วเด็กชายอัพก็ได้ เรียน ม.4   ม.5  ม.6  สมปราถนา

จากที่ตกระกำลำบาก โรงเรียนช่างมา 1 ปี และต้องมาเรียนตามเพื่อนๆ

(ช้าไป 1 ปี) เพื่อนอยู่ ม.5 เราอยู่ ม.4 เพื่อนไป ม.6 เราตามมา ม.5

เออ มันก็ไม่ทันซักทีไม่รู้เป็นไง -*- แต่ช่วงม. 4  5  6 ก็ได้พบเพื่อนดีๆ

หลายคน ซึ่งมันก็เป็นข้อดีไป (มีเพื่อนเด็กๆ เอาะๆ น่ารักๆ) ^^

เอาละต่อไปก็ ช่วงมอปลายซักที ^^