บางครั้ง...ความสูญเสียก็เริ่มต้นงียบๆ
โดยไม่มีคำบอกกล่าว
เหมือนปราสาททรายที่ไม่มีวันจะรู้ว่าพังทลาย
จนเมื่อได้มีคลื่นซัด
แล้วกลายเป็นเพียงทรายที่ไร้ค่า...ไร้เรื่องราวให้ถามถึง
และถึงตอนนั้นเอง...
ที่ทรายจะกลายเป็นเพียงทรายที่เปล่าประโยชน์
และทอดตัวอยู่อย่าสิ้นไร้
จะโทษใครได้เมื่อรู้ตลอดมาว่า
การตั้งอยู่บนปลายนำไม่แข็งแรงพอ
และการสาดซัดก็เป็นวถีของทะเล
เช่นเดียวกับบางเวลา
ที่เราหลงลืมและไม่ใส่ใจในรายละเอียดบางอย่าง
พลั้งเผลอวางสิ่งของที่สำคัญในชีวิต
ไว้บนความเชื่อมั่นและไว้ใจ
จนลืมนึกไปว่า...ความเชื่อมั่นของหัวใจของคนนั้น
มีจุดอ่อนอยู่ที่ ''กาลเวลา''
กาลเวลา....
ที่นำพาทุกอย่างมาสู่ชีวิต
และพร้อมที่เอากลับคืนอยู่ทุวินาที
กาลเวลา....
ที่มักจะเดินทางมาพร้อมกับสิ่งที่เราไม่เคยคาดฝัน
มักจะหยิบยื่นความเปลี่ยนแปลงมาให้
และทิ้งบาดแผลให้เจ็บจำในท้ายที่สุด
อย่ากล่าวโทษกาลเวลาเลย...
กาลเวลาอาจจะไม่เลวร้ายเกินไปนัก
เพราะในขณะที่กาลเวลาผานไปนั้น...
สิ่งหนึ่งที่กาลเวลาจะทิ้งไว้ให้คือ ความเคยชิน
และสิ่งนี้....
จะเป็นของขวัญลำค่าให้เราไว้หล่อเลี้ยงชีวิตและก่อสานความฝันที่แตกร้าวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
จงปล่อยกาลเวลาให้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์
คือการลบลืมความเจ็บปวดในใจ
เหมือนในที่สุด....
ทรายก็จะพอใจที่จะทอดตัวนิ่งๆบนชายหาด
และไม่คิดถึงการเป็นปราสาทอีกต่อไป