ถ้าจะเจ็บอีกครั้งต้องไม่ใช่ที่เดิม
ไม่ว่าจะเป็นแผลที่ร่างกาย  หรือที่หัวใจ
เพราะถ้าตอนก่อนเลิกกัน  ได้คิดทบทวนอย่างดีที่สุดแล้วว่ายังไงก้อต้องเลิก
เลิกด้วยเหตูผล  ไม่ใช่เลิกเพราะโมโห
ดังนั้นหลังจากเลิกลาแล้ว  ก้อต้องย้ำตัวเองให้แน่ใจว่ายังไงจะไม่กลับไป
คนที่ทำให้เราเจ็บ คนที่นอกใจกัน คนที่มีเราคนเดียวไม่พอ
คนแบบนี้ แม้ครั้งหนึ่งเค้าเคยทำให้เราหัวเราะและยิ้มได้
แต่ครั้งสุดท้ายที่เค้าทำให้เราร้องไห้นั้น มันปวดร้าวเกินที่จะลบเลือน
จะว่า ผูกใจเจ็บ ก้อคงไม่ใช่ซะทีเดียว จะว่า แค้นใจ ก้อยิ่งไม่ใช่
แต่เรียกว่า ให้อภัย แต่ไม่ให้โอกาสอีกแล้ว  มากกว่า
          หัวใจคน อ่อนไหวง่ายก้อจริง
       แต่เชื่อมั้ยว่าบทที่จะเข้มแข็งขึ้นมา หัวใจก้อเข้มแข็งได้ดั่งหิน
       จึงอย่าดูถูกหัวใจตัวเองว่าทำไมไม่ได้ ยังไงฉันก้อต้องใจอ่อนแน่ๆ
       ลองใช้ความเข้มแข็งที่มีอยู่ลึกสุดใจ  บอกปฏิเสธคนที่กล้ากลับมคืนดี
       ชีวิต......เป็นเรื่องของการเดินไปข้างหน้า
        และพื้นที่หัวใจเรา  ไม่ใช่พื้นที่เดินเล่นของใคร
      บอกกับเค้าให้เข้าใจ..................................
      "ที่นี่  ไม่ใช่ใครที่คิดจะจากไป ก้อจากไป..  แล้วพอคิดจะกลับมา...
                     ก้อกลับมา"
      จากนั้นก้อกลับมาบอกตัวเองอย่างจริงใจ
       ว่าความรักที่เลิกลากันไปแล้วนั้น  ไม่ต่างอะไรกับวัยเด็กที่มันผ่านพ้นไป
       แล้วเราอาจจะคิดถึงมันได้กับช่วงเวลาที่เคยดีต่อกัน
      แต่ก้อแค่คิดถึงเท่านั้น  ไม่มีอะไรลึกซึ้งเกินเลยกว่านี้
      หากความอ่อนไหวของความรู้สึกจะทำหใรต้องเจ็บปวดอีกครั้ง
      หรือหากความรักจะทำให้เราต้องเจ็บร้าวอีกครั้ง
      ยืนยันนะ  ว่าจะไม่ใช่การเจ็บตรงที่เดิม และไม่ใช่การเจ็บเพราะ
      คนเดิมอีกครั้งจำไว้นะ