อยู่ดีๆ กูก้อมีเชื้อโรคในลำไส้
กูได้หยุดตั้งหลายวัน พวกมึง
อิจฉากูล่ะซี้ แต่กูทรมานเหี้ยๆ
แล้วอยู่ดีๆ กูก้อไม่ไหว
เลยไปหาหมอ แล้วก้อนอน
โรงบาลคืนนึง..

กูนึกว่าต้องนอนเหงาที่โรงบาล
แต่พวกมึงก้อซึ้งกูที่มาเยี่ยมกู
แบบที่มาเปนขโยง และมาทันที
ที่กูตกลงนอน มายามค่ำคืนด้วย
กูจำได้ว่ามึงมากัน18คน
5555...
พวกมึงทำกูหายเรวขึ้นเยอะอ่ะ
(ถึงแม้จะโดนห้องข้างๆด่าไปบ้าง)

ถึงมึงจะคิดว่ากูสำออย แต่มึงก้อ
มาเยี่ยมกู 5555
กูตื้นตัน จนร้องไห้ไม่ออกเว่ย
และถึงพวกมึงจะเหนกูในสภาพ
โทรมๆอย่างนั้น กูก้อว่าคุ้มเหี้ยๆ

ต่อให้กูต้องอยู่ต่ออีกกี่วัน กูก้อโอเค
เพราะกูมี..โทรศัพท์มือถือไว้
แก้เหงา.. มีไมโครโฟนไว้แก้เบื่อ
..แล้วแม่งยังไม่ต้องจ่ายเตมอีกเพราะ
มีค่ารักษาพยาบาลจากมึง อีสร..
55555
ที่สำคันกูมีพวกมึงที่เปนห่วงกู..
ขอบคุนเว่ย..

ขอบคุนสำหรับช่อดอกไม้กะกะเช้า
ผลไม้ด้วยนะ ^^

รักพวกมึงเหี้ยๆ

**thank and love mama papa and m little sister ammie douy for  stayingwith me**