ดูเหมือน ที่พูดมาทุกอย่างก็ไม่มีค่าแล้ว
แม้ต้องการสร้างความรู้สึกใดๆ ก็ตามในใจคนฟัง
เพราะสิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือความว่าง
เพราะนานไป แม้กระทั่ง "ความทรงจำ"
มันอาจไม่ช่วยอะไร เพราะความจริง คือ มันอาจทำร้ายเราด้วยซ้ำ

สิ่งที่จะพูดนั้น มันมาจากความอึดอัด
ความไม่สบายใจ ความคิดที่ว่าจำเป็นต้องพูด
เพื่ออะไรก็แล้วแต่ . . .
แต่สิ่งที่คนฟังมี ไม่มีทางพ้นคำว่า "เสียใจ"
นั้นจะเป็นความรู้สึกเดียว ที่เหลืออยู่

ไม่มีใครหรอก ที่จะไม่รู้สึกถึงมันเลยสักนิด
กับการต้องสูญเสียคนที่รักไป
แม้จะบอกว่า  . . . เขากำลังจะมีความสุข
ฉัน "รัก" เขา ฉันก็พอใจแล้ว

อย่าเลยนะ โกหกคนอื่นน่ะทำได้
แต่น้ำตาที่ไหลออกมา มันโกหกตัวเองไม่ได้หรอก
ใจที่เหนื่อยล้า จะฝืนยิ้มได้ก็แค่นั้น
เพราะดวงตาก็คงไม่ยิ้มด้วย

ช่างเหน็บเหนื่อยเหลือเกิน
หากยังต้องมากลั้นน้ำตา
เวลายืนฟังใครคนนั้นพูดบางอย่างออกมา
เพราะยังไง ดียังไง เค้าก็ไป . . .

แต่หลายคน ก็ยังดื้นขอฟัง . . .
เหตุผล . . . ที่ไป ความรู้สึกที่เหลือ
ความจริงหรืออะไรก็ตาม...
ที่คิดว่ายังเป็นความหวัง

แต่แล้วหากมันไม่ช่วยอะไร นอกจากตอกย้ำความรู้สึก
เดินออกมาดีกว่าไหม . . .
อย่างน้อย แม้จะเป็นคนโดนทิ้ง
แต่ก็เป็นคนที่ไม่ต้องเห็นด้านหลัง คนที่จากไป